سرور ابری Scaleway با پرداخت تومانی — به‌زودی

Scaleway در هر کدام از سه شهرش سه زون جدا دارد: fr-par-1 تا fr-par-3 در پاریس، nl-ams-1 تا nl-ams-3 در آمستردام و pl-waw-1 تا pl-waw-3 در ورشو. زون بخشی از آدرس هر درخواست به API است، یعنی هر سرور دقیقاً به یک زون تعلق دارد و منابع آن در همان زون مدیریت می‌شوند.

مزیت این ساختار برای سرویس‌های حساس روشن است: می‌توانید دو نسخه از یک سرویس را در دو زون مختلف یک شهر اجرا کنید تا تأخیر بین آن‌ها کم بماند و در عین حال خرابی یک زون هر دو را از کار نیندازد. در هتزنر و دیجیتال‌اوشن این تقسیم‌بندی با لوکیشن‌ها و ریجن‌های جداگانه انجام می‌شود.

برای کاربران شما در ایران، فاصلهٔ این سه شهر تفاوت زیادی ندارد و مسیر شبکه مهم‌تر از فاصلهٔ جغرافیایی است. اگر مخاطب اصلی‌تان در فرانسه، بنلوکس یا لهستان است، Scaleway پس از فعال شدن انتخاب طبیعی خواهد بود؛ برای اروپای مرکزی و شمالی، لوکیشن‌های فعال هتزنر و دیجیتال‌اوشن همین امروز پوشش خوبی می‌دهند.

در Scaleway نوع سرور «commercial type» نام دارد و نامش با پیشوند خانواده شروع می‌شود. DEV1 برای توسعه و آزمایش با هزینهٔ کم است و PLAY2 برای استفادهٔ عمومی اقتصادی. GP1 تعادل CPU و RAM دارد و PRO2 برای سرویس‌های تولیدی که کارایی پایدار می‌خواهند طراحی شده است.

ENT1 vCPU اختصاصی دارد و برای بارهای سنگین و پیوسته مناسب است. خانوادهٔ GPU هم برای یادگیری ماشین و پردازش گرافیکی است. مشخصات دقیق هر نوع را Scaleway اعلام می‌کند و ما آن را پس از اتصال حساب از API آن می‌خوانیم؛ تا آن زمان عددی برای منابع یا قیمت منتشر نمی‌کنیم.

برای ساخت سرور Scaleway چهار مورد الزامی است: زون، نوع تجاری، نام و ایمیج. نوع بوت، تگ‌ها، IP عمومی پویا، فعال‌سازی IPv6، گروه امنیتی، گروه قرارگیری و پروژه اختیاری‌اند. گروه امنیتی نقش فایروال را دارد و گروه قرارگیری تعیین می‌کند سرورها کنار هم یا جدا از هم روی میزبان‌های فیزیکی قرار بگیرند.

برخلاف هتزنر و دیجیتال‌اوشن، در مدل فعلی Scaleway گزینهٔ کلید SSH یا cloud-init در فیلدهای ساخت سرور دیده نمی‌شود. شیوهٔ تحویل رمز و کلید برای سرورهای Scaleway پیش از راه‌اندازی مشخص می‌شود. در سرورهای فعال ما، هم کلید SSH و هم رمز root تصادفی تنظیم می‌شوند تا ورود همیشه ممکن باشد.

دو گزینهٔ دیگر هم خاص Scaleway است. «IP عمومی پویا» تعیین می‌کند سرور هنگام ساخت یک آی‌پی عمومی بگیرد یا نه، و «پروژه» سرورها را در حساب Scaleway دسته‌بندی می‌کند. نوع بوت هم بین بوت از دیسک محلی و روش‌های دیگر Scaleway انتخاب می‌شود. این گزینه‌ها برای آشنایی آمده‌اند و پیش از راه‌اندازی مشخص می‌شود کدام در فرم سفارش ایران‌کلاد نمایش داده شوند.

Scaleway همهٔ عملیات سرور را از یک مسیر واحد در API انجام می‌دهد و در مدل ما شش عملیات دارد: روشن، خاموش، ری‌استارت، توقف در جا، ساخت بکاپ یا ایمیج و حذف کامل. فهرست اسنپ‌شات‌ها، والیوم‌ها، گروه‌های امنیتی و IP‌ها هم قابل خواندن است. جزئیات در صفحهٔ امکانات مدیریت Scaleway آمده است.

این سطح مدیریت از هتزنر محدودتر است. هتزنر امروز در پنل ما تغییر نوع سرور، نصب مجدد، کنسول وب، Rescue‏، rDNS، والیوم، Floating IP، شبکهٔ خصوصی، فایروال و نمودار مصرف دارد. اگر این امکانات برایتان کلیدی است، هتزنر انتخاب مطمئن‌تری است.

قیمت سرورهای خارجی ایران‌کلاد از هزینهٔ واقعی ما نزد ارائه‌دهنده ساخته می‌شود، با نرخ روز ارز به تومان تبدیل می‌شود، حاشیهٔ سود به آن اضافه می‌شود و تا هزار تومان به بالا گرد می‌شود. اگر ارائه‌دهنده مالیات یا هزینهٔ جانبی روی فاکتور ما بگذارد، آن هم در هزینهٔ واقعی منظور می‌شود.

صورت‌حساب ساعتی است و هر ساعت با نرخ ارز همان ساعت محاسبه می‌شود؛ بنابراین قیمت تومانی با بازار ارز تغییر می‌کند. هنگام سفارش، موجودی باید دست‌کم برابر قیمت یک ماه باشد ولی کسر هزینه از آنلاین شدن سرور شروع می‌شود. برای تخمین معادل تومانی قیمت‌های یورویی از مبدل ارز استفاده کنید.

اگر Scaleway را برای میزبانی در اروپا در نظر داشتید، هتزنر با فالکنشتاین و نورنبرگ در آلمان و هلسینکی در فنلاند، و دیجیتال‌اوشن با آمستردام، لندن و فرانکفورت، گزینه‌های فعال امروز هستند. برای کاربران داخل ایران، سرور ابری ایران‌کلاد با تأخیر کمتر مناسب‌تر است.

سرورهای خارجی روی حساب ایران‌کلاد ساخته می‌شوند، پس مشتری به پنل ارائه‌دهنده دسترسی ندارد و مدیریت از پنل ما انجام می‌شود. ارسال ایمیل از پورت‌های ۲۵، ۴۶۵ و ۵۸۷ روی سرورهای خارجی فعال مسدود است و این قاعده با فایروال پنل باز نمی‌شود؛ برای ایمیل از API یک سرویس ارسال ایمیل استفاده کنید.

اگر موجودی کیف پول تمام شود، سرور خاموش و معلق می‌شود و دو روز برای شارژ فرصت دارید؛ پس از آن سرور حذف می‌شود. استفاده باید با سیاست استفادهٔ مجاز سازگار باشد. پیش از انتقال سرویس اصلی، اتصال از شبکه‌های داخلی را بیازمایید و پورت‌های باز را با بررسی پورت کنترل کنید.

اگر الان روی هتزنر یا دیجیتال‌اوشن شروع کنید و بعداً Scaleway را ترجیح دهید، انتقال با کپی داده انجام می‌شود، نه انتقال مستقیم دیسک. سرویس را از ابتدا قابل جابه‌جایی بسازید: تنظیمات را نسخه‌بندی کنید، سرویس‌ها را در Docker اجرا کنید و از دیتابیس مرتب خروجی بگیرید.

هنگام جابه‌جایی، سرور مقصد را بسازید، داده را با rsync و ابزار خروجی دیتابیس منتقل کنید، TTL رکوردهای DNS را از قبل کم کنید و پس از آزمایش، رکورد را تغییر دهید. چون صورت‌حساب ساعتی است، نگه داشتن سرور قبلی تا اطمینان کامل فقط هزینهٔ همان چند ساعت را دارد.