بررسی DNS آنلاین دامنه

نام دامنه یا زیردامنه را وارد کنید، مثلاً example.com یا www.example.com، و دکمهٔ «بررسی DNS» را بزنید یا Enter را فشار دهید. اگر نشانی کامل مثل https://example.com/page را بچسبانید، ابزار پیش از ارسال پروتکل و مسیر را جدا می‌کند و ورودی نامعتبر را با دلیل دقیقش همان‌جا رد می‌کند تا درخواست بی‌نتیجه‌ای به سرور نرود. هر نوعی که رکورد دارد در یک کارت جدا نمایش داده می‌شود؛ تعداد رکوردها بالای هر کارت و TTL باقی‌مانده کنار هر رکورد آمده است و انواع بدون رکورد در یک خط زیر کارت‌ها فهرست می‌شوند. در رکوردهای MX عدد کنار نام میل‌سرور اولویت است و عدد کمتر یعنی اولویت بالاتر. هر مقدار دکمهٔ کپی جدا دارد و با «کپی لینک این بررسی» پیوندی می‌گیرید که با باز شدن، همین دامنه را دوباره بررسی می‌کند.

در کارت TXT، ابزار رکوردهای شناخته‌شده را برچسب می‌زند: SPF‏، DMARC‏، DKIM و MTA-STS با برچسب سبز یا آبی، و کدهای تأیید مالکیت سرویس‌هایی مثل گوگل، مایکروسافت، فیس‌بوک و Stripe با برچسب زرد. این کار پیدا کردن رکورد موردنظر را در میان ده‌ها رکورد TXT ساده می‌کند.

برخلاف بیشتر ابزارهای این بخش، بررسی DNS نمی‌تواند در مرورگر انجام شود. وقتی دکمه را می‌زنید، نام دامنه با یک درخواست فرم به سرور ایران‌کلاد فرستاده می‌شود. سرور ابتدا بررسی می‌کند که ورودی فقط حروف لاتین، عدد، خط‌تیره و نقطه داشته باشد و از ۲۵۳ نویسه بیشتر نباشد، سپس با resolver سیستمی خود هفت نوع رکورد را می‌پرسد و صفحهٔ نتیجه را برمی‌گرداند.

کد این ابزار نام دامنه و نتیجه را در پایگاه داده ذخیره نمی‌کند و حساب کاربری هم لازم ندارد. مانند هر وب‌سایتی، درخواست صفحه ممکن است در لاگ‌های عادی وب‌سرور ثبت شود. ابزار فقط رکوردهای DNS را می‌خواند که ذاتاً عمومی‌اند و به سرور مقصد هیچ اتصالی برقرار نمی‌کند؛ بنابراین پرس‌وجو کردن یک دامنه هیچ اثری روی آن ندارد و صاحب دامنه متوجه آن نمی‌شود.

اصطلاح رایج «پخش شدن DNS» کمی گمراه‌کننده است. وقتی رکوردی را تغییر می‌دهید، نام‌سرور معتبر همان لحظه پاسخ جدید را می‌دهد؛ اما resolver‌های اینترنت که پاسخ قبلی را کش کرده‌اند، تا پایان TTL همان پاسخ قدیمی را تحویل می‌دهند. اگر TTL رکورد یک روز بوده باشد، برخی کاربران تا یک روز سرور قدیمی را می‌بینند.

برای همین پیش از هر مهاجرت، TTL رکوردهای مهم را چند ساعت زودتر به مقدار کمی مثل ۳۰۰ ثانیه کاهش دهید و بعد از جابه‌جایی دوباره بالا ببرید. تغییر نام‌سرور دامنه وضعیت دیگری دارد: رکورد NS در سطح رجیستری پسوند ثبت می‌شود و TTL آن را شما تعیین نمی‌کنید؛ این تغییر ممکن است تا یک یا دو روز برای همهٔ resolver‌ها طول بکشد. TTL که این ابزار نشان می‌دهد، زمان باقی‌مانده در کش resolver سرور است، نه لزوماً TTL تنظیم‌شده در زون.

بیشتر مشکلات «ایمیل‌های ما به اسپم می‌رود» از DNS شروع می‌شود. MX باید به میل‌سرور درست اشاره کند و آن نام خودش رکورد A داشته باشد. SPF یک رکورد TXT روی ریشهٔ دامنه است که با v=spf1 شروع می‌شود و سرورهای مجاز به ارسال را فهرست می‌کند؛ نکتهٔ مهم این است که هر دامنه فقط یک رکورد SPF می‌تواند داشته باشد و دو رکورد جداگانه باعث شکست اعتبارسنجی می‌شود.

DKIM و DMARC روی زیردامنه‌های خاصی منتشر می‌شوند: DMARC روی _dmarc.example.com و DKIM روی نامی مثل selector._domainkey.example.com. این ابزار نام‌های دارای زیرخط را نمی‌پذیرد، پس برای بررسی این دو از dig استفاده کنید. اگر میل‌سرور خودتان را راه می‌اندازید، راهنمای میل‌سرور ایران‌کلاد رکوردهای لازم را توضیح می‌دهد و DNS رایگان ایران‌کلاد الگوهای آمادهٔ ایمیل دارد که این رکوردها را یکجا اضافه می‌کند.

dig ابزار استاندارد بررسی DNS در لینوکس است و در اوبونتو با بستهٔ dnsutils و در خانوادهٔ ردهت با bind-utils نصب می‌شود. مزیت بزرگ آن نسبت به این ابزار این است که می‌توانید resolver را انتخاب کنید، مستقیم از نام‌سرور معتبر بپرسید و مسیر کامل پاسخ را از ریشه تا نام‌سرور دامنه دنبال کنید. وقتی می‌خواهید بدانید مشکل از کش resolver است یا از خود زون، پرسیدن مستقیم از نام‌سرور معتبر سریع‌ترین راه است.

روی سرورهای لینوکسی جدید که از systemd-resolved استفاده می‌کنند، resolver محلی هم کش دارد. اگر رکوردی را تغییر داده‌اید و سرور خودتان هنوز پاسخ قدیمی می‌گیرد، کش محلی را پاک کنید.

اگر هیچ رکوردی برای دامنه پیدا نمی‌شود، اول ببینید کارت NS نمایش داده شده یا NS در خط «بدون رکورد» زیر نتیجه آمده است. خالی بودن NS معمولاً یعنی دامنه منقضی شده، هنوز ثبت نشده یا نام‌سرورها در رجیستری اشتباه وارد شده‌اند؛ وضعیت ثبت را با ابزار WHOIS بررسی کنید. اگر NS درست است اما رکورد A قدیمی را می‌بینید، احتمالاً با کش resolver و TTL روبه‌رو هستید و باید صبر کنید یا از نام‌سرور معتبر مستقیم بپرسید.

اشتباه رایج دیگر CNAME روی ریشهٔ دامنه است که طبق استاندارد مجاز نیست و با رکوردهای MX و TXT تداخل دارد؛ برای ریشه از A یا AAAA استفاده کنید. اگر رکورد A شما IP سرور اصلی را نشان نمی‌دهد و IP دیگری می‌بینید، شاید پراکسی لبه را برای آن رکورد روشن کرده‌اید؛ در این حالت DNS عمداً IP لبه را نشان می‌دهد تا IP سرور شما پنهان بماند.

رکورد CAA مشخص می‌کند کدام مراکز صدور گواهی اجازه دارند برای دامنهٔ شما گواهی صادر کنند. اگر دامنه هیچ رکورد CAA نداشته باشد، همهٔ مراکز مجازند. اما اگر قبلاً CAA را فقط برای یک مرکز صدور تنظیم کرده باشید و حالا بخواهید از مرکز دیگری گواهی بگیرید، درخواست رد می‌شود و پیام خطا معمولاً به CAA اشاره نمی‌کند.

گواهی‌های خودکار ایران‌کلاد از Let’s Encrypt گرفته می‌شوند. اگر می‌خواهید از گواهی SSL رایگان استفاده کنید و دامنه رکورد CAA دارد، مطمئن شوید letsencrypt.org در فهرست مجاز است. کارت CAA این ابزار همین را در یک نگاه نشان می‌دهد و پس از صدور هم می‌توانید وضعیت گواهی را با ابزار تست SSL بررسی کنید.

اگر قصد دارید DNS دامنه را به ایران‌کلاد بیاورید، ابتدا با همین ابزار از همهٔ رکوردهای فعلی یادداشت بردارید؛ مخصوصاً MX و TXT که فراموش کردنشان ایمیل را قطع می‌کند. DNS ایران‌کلاد رایگان است و می‌تواند زون را از فایل BIND وارد کند، پس اگر ارائه‌دهندهٔ فعلی خروجی زون می‌دهد، کار بسیار ساده‌تر می‌شود. بعد از ساخت زون و پیش از تغییر نام‌سرورها، رکوردها را مستقیم از نام‌سرورهای ایران‌کلاد با dig بپرسید و با فهرست قبلی مقایسه کنید.

در مرحلهٔ آخر نام‌سرورها را در پنل ثبت‌کنندهٔ دامنه تغییر دهید و بعد از چند ساعت با همین ابزار بررسی کنید که کارت NS نام‌سرورهای جدید را نشان می‌دهد. اگر می‌خواهید خود دامنه هم با پرداخت تومانی مدیریت شود، انتقال دامنه و ثبت دامنه در ایران‌کلاد در دسترس است.

این ابزار برای یک نگاه سریع ساخته شده است. رکوردهای SRV‏، SOA‏، PTR و DS را نمی‌پرسد، امکان انتخاب resolver ندارد و نام‌های دارای زیرخط مثل _dmarc را نمی‌پذیرد. پاسخ‌ها از دید resolver سرور ایران‌کلاد است و ممکن است با آنچه resolver اپراتور اینترنت شما در همان لحظه می‌بیند، به خاطر کش متفاوت، فرق داشته باشد. برای بررسی دسترسی سایت از نقاط مختلف دنیا، بررسی جهانی مکمل خوبی است.

یک محدودیت دیگر هم به ماهیت DNS برمی‌گردد: این ابزار نشان می‌دهد نام به چه نشانی‌ای ترجمه می‌شود، نه اینکه سرور پشت آن نشانی واقعاً پاسخ می‌دهد. اگر رکوردها درست‌اند اما سایت باز نمی‌شود، قدم بعدی بررسی پورت‌ها با ابزار چک پورت و بررسی هدرهای پاسخ وب‌سرور است. ترتیب منطقی عیب‌یابی همیشه همین است: اول DNS، بعد دسترسی شبکه و پورت، و در آخر خود برنامه.