code-server روی سرور ابری؛ VS Code در مرورگر، از هر دستگاهی

چند حالت که اجرای VS Code روی سرور ابری بیشترین فایده را دارد:

وقتی code-server را در مرحلهٔ سفارش انتخاب می‌کنید، اسکریپت نصب پس از روشن‌شدن سرور روی Ubuntu 22.04 بستهٔ docker.io را نصب و ایمیج linuxserver/code-server را با راه‌اندازی مجدد خودکار اجرا می‌کند. دو رمز تصادفی بیست‌کاراکتری ساخته می‌شود: یکی برای ورود به رابط وب و دیگری برای sudo در ترمینال داخلی. منطقهٔ زمانی روی تهران تنظیم می‌شود تا زمان کامیت‌ها و لاگ‌ها درست باشد.

دو پوشه روی دیسک سرور ماندگارند: /opt/code-server/config برای تنظیمات، افزونه‌ها و تاریخچه، و /opt/code-server/workspace برای پروژه‌ها. هر چیزی خارج از این دو پوشه، مثل بسته‌ای که با apt داخل محیط code-server نصب می‌کنید، با به‌روزرسانی ایمیج پاک می‌شود. Git در ایمیج موجود است، اما Node.js‏، Python و زبان‌های دیگر از پیش نصب نیستند؛ آن‌ها را با Docker mods رسمی linuxserver یا یک Dockerfile شخصی اضافه کنید تا ماندگار باشند.

code-server رایگان است و هزینه‌ای که می‌پردازید اجارهٔ سرور است. انتخاب پلن بیشتر به پروژهٔ شما بستگی دارد تا به خود code-server: سرور زبان TypeScript‏، webpack یا Vite، کامپایلر Go یا Rust و پایگاه دادهٔ آزمایشی همه حافظه و پردازنده می‌خواهند. اگر حافظه کم باشد، سرور زبان مدام از کار می‌افتد و تکمیل خودکار کند می‌شود.

صورت‌حساب ساعتی است؛ پس اگر محیط را فقط در ساعت‌های کاری لازم دارید، می‌توانید بعد از پایان پروژه سرور را حذف کنید و هزینه همان لحظه متوقف می‌شود. معادل ماهانه بر مبنای کارکرد پیوسته محاسبه شده و جزئیات همهٔ پلن‌ها در صفحهٔ قیمت‌گذاری آمده است.

سه راه رایج برای کد نوشتن روی سرور، هر کدام با مزیت و هزینهٔ خودش:

نصب خودکار است و نیازی به اجرای دستور ندارد؛ این شش قدم شما را از انتخاب پلن تا کار روی پروژه می‌برد:

code-server ترمینال دارد و ترمینال با رمز sudo یعنی کنترل کامل محیط و هر کلید SSH یا توکنی که در پروژه‌ها نگه داشته‌اید. پس رمز ورود را مثل رمز root جدی بگیرید: رمز تصادفی بلند نگه دارید، آن را در مرورگرهای عمومی ذخیره نکنید و اگر IP ثابت دارید، در فایروال شبکه پورت ۸۴۴۳ را فقط برای همان IP باز کنید. با ابزار بررسی پورت هم می‌توانید ببینید پورت از بیرون باز است یا نه.

نصب پیش‌فرض روی HTTP است و رمز و کد شما رمزگذاری‌نشده جابه‌جا می‌شوند. برای HTTPS یک پراکسی معکوس مثل Nginx Proxy Manager روی پورت ۸۰ بگذارید که درخواست‌ها را به ۸۴۴۳ برساند، یک زیردامنه در مدیریت DNS بسازید و Edge Proxy را روی آن روشن کنید تا گواهی SSL خودکار صادر شود. Edge با سرور روی پورت ۸۰ حرف می‌زند، به همین خاطر پراکسی روی ۸۰ لازم است. code-server از WebSocket استفاده می‌کند؛ در پراکسی پشتیبانی WebSocket را روشن کنید.

کلیدهای SSH مخصوص Git را فقط برای همین سرور بسازید و در سرویس Git دسترسی‌شان را به مخزن‌های لازم محدود کنید تا اگر محیط لو رفت، دامنهٔ آسیب کوچک بماند.

مهم‌ترین بکاپ برای محیط توسعه، خود مخزن Git است: کار را مرتب کامیت و به یک سرویس Git بفرستید تا خراب‌شدن سرور فقط چند دقیقه کار را از بین ببرد. پوشهٔ /opt/code-server/config هم تنظیمات و افزونه‌های شما را نگه می‌دارد و کپی‌کردن آن روی سرور جدید، محیط را با همان ظاهر و افزونه‌ها برمی‌گرداند.

برای بکاپ کامل سرور از پنل اقدام کنید؛ بکاپ‌ها دستی و به درخواست شما ساخته می‌شوند، بکاپ خودکار روزانه فعال نیست و نگه‌داری‌شان ۲ تومان به ازای هر گیگابایت در ساعت هزینه دارد. جزئیات در صفحهٔ پشتیبان‌گیری آمده است. برای انتقال از VS Code دسکتاپ، تنظیمات را با Settings Sync یا کپی فایل settings.json منتقل کنید و فهرست افزونه‌ها را دستی از Open VSX نصب کنید.

نصب خودکار فقط نسخهٔ آن لحظهٔ ایمیج را راه می‌اندازد؛ به‌روزرسانی‌های بعدی، HTTPS و بکاپ با خود شماست. code-server تک‌کاربره است و برای تیم باید چند نمونه اجرا کنید. چون داخل Docker اجرا می‌شود، اجرای Docker از ترمینال آن به‌طور پیش‌فرض ممکن نیست و اگر لازم دارید باید آگاهانه دسترسی بدهید که ریسک امنیتی دارد.

تجربه به کیفیت اینترنت شما تا سرور وابسته است؛ با تأخیر بالا تایپ کمی کند حس می‌شود. بعضی افزونه‌های اختصاصی مایکروسافت در دسترس نیستند و سرور در ایران است، پس سرویس‌های خارجی‌ای که از ایران سرویس نمی‌دهند از داخل محیط هم در دسترس نخواهند بود. پروژه‌هایی که به کارت گرافیک نیاز دارند هم روی این پلن‌ها اجرا نمی‌شوند.