وردپرس روی سرور ابری خودتان، با دسترسی root

موقعیت‌هایی که سرور ابری با وردپرس بر هاست اشتراکی یا سرویس مدیریت‌شده برتری دارد:

اسکریپت نصب روی Ubuntu 22.04 اجرا می‌شود و بستهٔ کامل nginx‏، MariaDB و php-fpm را همراه افزونه‌های PHP که وردپرس و افزونه‌های رایجش لازم دارند نصب می‌کند: php-mysql‏، php-curl‏، php-gd‏، php-mbstring‏، php-xml‏، php-zip و php-imagick برای پردازش تصویر. سپس برای کاربر root پایگاه داده یک رمز تصادفی می‌گذارد، دیتابیسی به نام wordpress و کاربری به نام wp با رمز تصادفی جدا می‌سازد.

آخرین نسخهٔ وردپرس از wordpress.org دریافت و در پوشهٔ /var/www/html/wp قرار می‌گیرد و مالکیتش به کاربر www-data داده می‌شود تا به‌روزرسانی از داخل پیشخوان ممکن باشد. فایل wp-config.php با مشخصات دیتابیس و کلیدهای امنیتی یکتا از سرویس رسمی وردپرس پر می‌شود. nginx به‌عنوان سایت پیش‌فرض روی پورت ۸۰ پیکربندی می‌شود، پیوندهای یکتا بدون تنظیم اضافه کار می‌کنند و دسترسی به فایل‌های .htaccess بسته است.

آنچه عمداً انجام نمی‌شود: ساخت حساب مدیر وردپرس، صدور گواهی SSL روی خود سرور، نصب افزونهٔ کش یا امنیتی و تغییر محدودیت‌های آپلود PHP. این تصمیم‌ها به نوع سایت شما بستگی دارند و آن‌ها را به خودتان سپرده‌ایم.

وردپرس نرم‌افزار آزاد است و نصب یک‌کلیک هم هزینه‌ای ندارد؛ هنگام سفارش فقط قیمت ساعتی پلن از کیف پول کسر می‌شود و تا وقتی سرور را حذف نکرده‌اید، ساعت به ساعت ادامه دارد. کوچک‌ترین پلنی که وردپرس در آن قابل انتخاب است mini است. در این پلن MariaDB و PHP یک گیگابایت حافظه را با هم شریک‌اند؛ برای وبلاگ سبک کافی است اما فروشگاه یا سایت با صفحه‌ساز سنگین را کند می‌کند.

ترافیک بازدیدکنندگان، اندازهٔ کتابخانهٔ رسانه و تعداد افزونه‌ها بیشترین اثر را روی انتخاب پلن دارند. اگر بعداً کم آوردید، ارتقا بدون نصب دوباره انجام می‌شود. برای تخمین هزینهٔ ترکیبی چند سرور و بکاپ، ماشین‌حساب هزینه را ببینید.

هر سه وردپرس اجرا می‌کنند، اما مسئولیت‌ها و آزادی‌ها فرق دارد:

ترتیب کارها مهم است، چون وردپرس آدرس سایت را در اولین نصب در دیتابیس ذخیره می‌کند. اگر دامنه دارید، پیش از باز کردن فرم نصب، رکورد A آن را در مدیریت DNS به IP سرور اشاره دهید و پروکسی لبه را برایش روشن کنید؛ پروکسی گواهی SSL صادر می‌کند و ترافیک را به پورت ۸۰ سرور می‌رساند. سپس فرم نصب را از همان دامنه باز کنید تا آدرس درست از ابتدا ثبت شود.

اگر بدون دامنه شروع کرده‌اید و سایت با IP نصب شده، بعداً از تنظیمات عمومی پیشخوان هر دو نشانی وردپرس و نشانی سایت را به دامنه تغییر دهید. چون پروکسی لبه HTTPS را تمام می‌کند و با http به سرور وصل می‌شود، در wp-config.php کدی اضافه کنید که با دیدن سربرگ X-Forwarded-Proto برابر https، درخواست را امن تشخیص دهد؛ وگرنه ممکن است با حلقهٔ تغییر مسیر یا محتوای مختلط روبه‌رو شوید.

پس از ورود به پیشخوان: زبان و منطقهٔ زمانی تهران را در تنظیمات عمومی تأیید کنید، ساختار پیوند یکتا را روی نام نوشته بگذارید، قالب و افزونه‌های پیش‌فرض بی‌استفاده را حذف کنید و یک افزونهٔ کش صفحه نصب کنید.

فایروال سرور از لحظهٔ ساخت روشن است و پورت‌های ۲۲ (SSH و SFTP)، ۸۰ و ۴۴۳ را باز دارد؛ نصب وردپرس قانون تازه‌ای لازم ندارد. برای امنیت بیشتر، دسترسی پورت ۲۲ را در تب فایروال سرور فقط به IP خودتان محدود کنید. پورت ۴۴۳ باز است اما روی خود سرور گواهی صادر نمی‌شود؛ ساده‌ترین مسیر HTTPS همان پروکسی لبه است. اگر نمی‌خواهید سایت از طریق IP هم در دسترس باشد، پس از راه‌اندازی دامنه می‌توانید دسترسی مستقیم را در فایروال شبکه محدود کنید.

رمز دیتابیس و رمز root پایگاه داده در تب اپلیکیشن نمایش داده می‌شوند و در فایل‌هایی زیر پوشهٔ root سرور هم ذخیره شده‌اند. برای حساب مدیر وردپرس نام کاربری قابل حدس مثل admin نگذارید، رمز طولانی انتخاب کنید و یک افزونهٔ ورود دومرحله‌ای فعال کنید. بیشترین نفوذها به سایت‌های وردپرسی از افزونه‌ها و قالب‌های قدیمی یا نسخه‌های غیررسمی است؛ فقط از منبع معتبر نصب کنید و به‌روزرسانی‌ها را عقب نیندازید.

سیستم‌عامل هم به‌روزرسانی می‌خواهد. ماهی یک بار با SSH بسته‌های Ubuntu را به‌روز کنید تا وصله‌های امنیتی nginx‏، PHP و MariaDB اعمال شوند؛ پیش از آن یک بکاپ از تب بکاپ بگیرید.

دادهٔ هر سایت وردپرسی دو بخش دارد: دیتابیس wordpress در MariaDB و پوشهٔ wp-content که قالب‌ها، افزونه‌ها و رسانه‌ها را نگه می‌دارد. بکاپ کامل سرور را هر وقت خواستید از تب بکاپ پنل بسازید؛ بکاپ خودکار زمان‌بندی‌شده برای سرور ابری فعال نیست و فضای بکاپ ساعتی ۲ تومان به ازای هر گیگابایت حساب می‌شود. جزئیات در صفحهٔ پشتیبان‌گیری. برای نسخه‌های روزانه، خروجی mysqldump و فشرده‌سازی wp-content را در یک کرون شبانه بگذارید و فایل را به بیرون از سرور منتقل کنید.

برای آوردن سایت از هاست دیگر، از پایگاه دادهٔ قدیمی خروجی SQL و از پوشهٔ wp-content فایل فشرده بگیرید. خروجی را با کاربر wp در دیتابیس wordpress وارد کنید، پوشه را جایگزین کنید و اگر پیشوند جدول‌ها فرق دارد، مقدار table_prefix را در wp-config.php اصلاح کنید. اگر دامنه عوض شده، نشانی‌ها را با یک ابزار جست‌وجو و جایگزینی که دادهٔ سریال‌شده را درست تغییر می‌دهد به‌روز کنید. افزونه‌های مهاجرت هم همین کار را با رابط گرافیکی انجام می‌دهند.

وردپرس فقط هنگام ساخت سرور انتخاب می‌شود و روی سروری که قبلاً ساخته‌اید از پنل نصب نمی‌شود؛ البته با دسترسی root می‌توانید همین مراحل را دستی تکرار کنید. هر سرور یک اپلیکیشن یک‌کلیک دارد و سایت‌های بعدی را باید خودتان پیکربندی کنید. ارتقای پلن ممکن است اما کوچک کردن آن نه.

ارسال ایمیل از وردپرس، مثل بازیابی رمز یا اعلان سفارش، بدون تنظیم SMTP قابل اتکا نیست؛ یک افزونهٔ SMTP نصب کنید و آن را به سرویسی مثل SMTP ایران‌کلاد وصل کنید. برای کش اشیا با Redis یا دیتابیس جدا از سرور وب، می‌توانید از Redis و MariaDB مدیریت‌شده استفاده کنید تا بار دیتابیس از سرور سایت برداشته شود.